Invloed van uithoudingstraining in nuchtere of gevoede toestand op de suikercontrole en insulinegevoeligheid bij type 2 diabetes mellitus patiënten

75 Jaar Diabetes Liga

Onderzoeker: Dorien De Strijcker

Samenvatting onderzoek:
Inspanning is, samen met dieet en medicatie, een basisonderdeel in de behandeling van type 2 diabetes mellitus (T2DM) patiënten omwille van de positieve invloed op de suikercontrole (korte en lange termijn) en insulinegevoeligheid. Om de effecten van inspanning zo groot mogelijk te maken, werden de verschillende voorwaarden waaraan inspanning moet voldoen reeds uitgebreid onderzocht (zoals tijdsduur, frequentie, intensiteit, …). Desondanks is er nog veel onduidelijkheid over het meest optimale moment (nuchter of gevoed) van inspanning bij T2DM, in tegenstelling tot gezonde personen. Daarbij is reeds gebleken dat uithoudingstraining in nuchtere toestand resulteert in grotere verbeteringen in insulinegevoeligheid in vergelijking met de gevoede toestand.

Daarom willen we in deze studie nagaan of het moment van inspanning een verschillend effect heeft op de suikercontrole en insulinegevoeligheid bij T2DM patiënten én wat dan het meest aangewezen moment is.

Hiervoor zullen mannelijke T2DM patiënten gedurende 12 weken, 3 maal per week, deelnemen aan een begeleid uithoudingsoefenprogramma, voor of na het ontbijt. Voor en na deze periode worden er allerlei onderzoeken afgenomen om veranderingen in de lichaamssamenstelling, suikercontrole, insulinegevoeligheid en fysieke conditie te evalueren.

Op basis van de resultaten van dit onderzoek, kunnen we dan een concrete aanbeveling doen voor het tijdstip van inspanning bij T2DM. We verwachten echter dat de inspanning in nuchtere toestand tot een grotere verbetering in de suikercontrole en insulinegevoeligheid zal leiden dan in de gevoede toestand. In de nuchtere toestand wordt de vetverbranding in een grotere mate gestimuleerd, wat een belangrijk gegeven is bij T2DM.

 

Advertenties